Lied van de Strodak Hut

shitou - lied van de strodakhut Shitou Xiqian 700-790

Ik heb een strooien hut gebouwd die niets van waarde bevat.
Na het eten ontspan ik en geniet van een dutje.
Toen de hut klaar was, verscheen er vers onkruid.
Nu hij langer bewoond is, heeft het onkruid alles overwoekerd.
De persoon in de hut leeft hier rustig,
niet gehecht aan binnen, buiten of iets ertussen.
Op plekken waar wereldse mensen leven, leeft hij niet.
Processen die wereldse mensen waarderen, waardeert hij niet.
De hut is weliswaar klein, maar hij omvat de hele wereld.
In enkele vierkante meters verlicht een oude man alle vormen en hun aard.
Bodhisattva’s van het Grote Voertuig bezitten een onwankelbaar vertrouwen.
Een gemiddeld of eenvoudig iemand vraagt zich onwillekeurig af:
zal zo’n hut wel stand houden?
Vergankelijk of niet, de oorspronkelijke meester is aanwezig,
hij dwaalt niet noord of oost, zuid of west.
Er is niets dat deze stevige basis van duurzaamheid kan overtreffen.
Een schitterend venster onder de groene dennen –
ja de paleizen of vermiljoenkleurige torens halen het er niet bij.
Gewoon zittend, met een dak boven je hoofd: alles is vredig.
De monnik hier op deze berg heeft dan ook geen enkele verklaring.
Hij leeft hier zonder nog langer te werken aan bevrijding.
Wie zou hier trots zetels gaan ordenen, gasten proberen te lokken?
Richt het licht naar binnen en laat het stralen; keer daarna gewoon weer terug.
De onvoorstelbaar uitgestrekte bron kun je niet benaderen of verlaten.
Ontmoet de voorouderlijke leraren, raak vertrouwd met hun onderricht,
verzamel wat stro om een hut te bouwen, en geef niet op.
Laat honderden jaren los, en ontspan volkomen.
Open je handen en ga je gang, onbevangen.
Duizenden woorden, miljoenen betekenissen,
ze zijn er alleen maar om je te bevrijden van hindernissen.
Wil je kennismaken met de sterveloze persoon in de hut,
wijk dan niet van je vleesvracht hier en nu.